
| Kraków: Nowa ksieni u klarysek |
| 10.03.2010. | |
|
W klasztorze pełniła różne obowiązki m.in.: przez 3 kadencje była członkiem (radną) zarządu klasztoru, służyła pomocą ekonomce i zakrystiance, opiekowała się wystrojem zakonnego chóru. W 26 roku życia została mistrzynią nowicjatu. Funkcję tę pełniła z 3-letnią przerwą do chwili wyboru na przełożoną klasztoru. W roku 2000 ukończyła dwuletnią Szkołę Formatorek Zakonnych, przy Centrum Formacji Duchowej Księży Salwatorianów w Krakowie, a w 2002 roku Instytut Studiów Franciszkańskich. Po wyborach w zarządzie klasztoru znalazły się również s. Barbara Bobko - wikaria oraz trzy asystentki: s. Maria Kulig, s. Agnieszka Kutyna i s. Jolanta Bąk. Wybory ksieni odbyły się 10 a członkiń zarządu 15 lutego br. Obecnie w krakowskim klasztorze żyje około trzydziestu sióstr. Klaryski są zakonem klauzurowym, prowadząc życie kontemplacyjne. Od chwili wstąpienia do klasztoru, siostry zazwyczaj nigdy go nie opuszczają. Jedynie w nadzwyczajnych okolicznościach otrzymują zgodę na wyjście poza klauzurę. Ich życie jest wypełnione modlitwą i pokutą, pracą i codziennymi obowiązkami. Zakon klarysek założyła św. Klara (1193-1253) w roku 1211, we Włoszech. Do Polski sprowadziła je bł. Salomea (1212-1268), córka Leszka Białego, księcia krakowskiego. Siostry zamieszkały w Zawichoście, a później w Skale, skąd w roku 1316 przeniosły się do Krakowa. Kolejne fundacje powstały: w 1280 r. w Starym Sączu z inicjatywy świętej Kingi i w 1283 r. w Gnieźnie z inicjatywy bł. Jolanty. W XVII w. powstały klasztory klarysek w Śremie, Kaliszu, Chęcinach i Zamościu. Kasatę zakonów kontemplacyjnych, dokonaną przez zaborców w XVIII wieku, przetrwały klasztory w Krakowie i Starym Sączu. W ostatnich latach klaryski założyły nowe fundacje: w Miedniewicach (1986 r.) i w Zamościu (1995 r.). Najmłodszymi klasztorami polskich klarysek są: Skaryszew (1997 r. ) koło Radomia i Sandomierz (2007). Każdy z klasztorów klarysek jest autonomiczny. s. Barbara Bobko OSC / red. |